Objawienia w Amsterdamie
Gdzie obecnie się znajdujemy?
Dr Robert Fastiggi
Dr Robert Fastiggi, profesor teologii w Wyższym Seminarium Duchownym Najświętszego Serca Jezusowego w Detroit w stanie Michigan (USA), jest autorem poniższego niezwykle rzeczowego i dobrze udokumentowanego artykułu dotyczącego statusu objawień Matki Bożej „Pani Wszystkich Narodów” w Amsterdamie, który został opublikowany na stronie Patheos.
30 grudnia 2020 r. biskup Johannes Hendriks, obecny biskup Haarlemu-Amsterdamu, wydał oświadczenie wyjaśniające, dotyczące kultu Najświętszej Maryi Panny jako „Pani Wszystkich Narodów”. (1) W swoim oświadczeniu zezwala on na publiczne czczenie Maryi pod tym tytułem, szerzenie Jej wizerunku i modlitwy, stwierdzając jednocześnie, że nie można tego w żadnym wypadku rozumieć jako uznania nadprzyrodzonego charakteru objawień w Amsterdamie. Stanowisko to odbiega jednak od oceny jego poprzednika, biskupa Jozefa Marianusa Punta, który 31 maja 2002 r. uznał te objawienia jako mające nadprzyrodzone pochodzenie. (2)
Co się zatem stało? Wydaje się, że biskup Hendriks postępował zgodnie z instrukcjami Dykasterii Nauki Wiary (DNW) w Rzymie, która przekazała mu informację, że 5 kwietnia 1974 r. papież Paweł VI zatwierdził ocenę Kongregacji Nauki Wiary (KNW), zgodnie z którą „nadprzyrodzony charakter objawień w Amsterdamie nie został ustalony”. Informacja ta jest dość zaskakująca. Orzeczenie KNW z 1974 r. zostało opublikowane na stronie internetowej Watykanu jako „powiadomienie” z dnia 25 maja 1974 r. (3), jednak bez żadnej wzmianki o zatwierdzeniu go przez Pawła VI. (4)
Zapytany o to bp Punt, stwierdził, że nigdy nie został poinformowany o zatwierdzeniu przez Pawła VI dokumentu KNW z 1974 r. w czasie, gdy pełnił funkcję biskupa pomocniczego, a następnie biskupa miejsca (1995-2020). Wydaje się, że w rzeczywistości żaden z biskupów Haarlemu (obecnie Haarlemu-Amsterdamu) nie został o tym poinformowany w ciągu 46 lat tj. między 1974 a 2020 rokiem. Wydaje się również, że żaden z biskupów Amsterdamu nigdy nie widział kopii zatwierdzenia przez Pawła VI orzeczenia KNW z 1974 roku. 9 stycznia 2021 r. w wywiadzie dla EWTN z Michaelem O'Neillem bp Hendriks przyznał, że nie przedstawiono mu żadnego pisemnego dokumentu Pawła VI. (5)
Gdyby sprawa została rzeczywiście przedstawiona Pawłowi VI, nie mogłaby ona stanowić ostatecznej decyzji, jak sugeruje oświadczenie z 30 grudnia 2020 r., ponieważ zgodnie z prawem kanonicznym musiałaby zostać uprzednio ogłoszona i przekazana, aby uzyskać moc wiążącą. Kanon 54 § 2 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r. stanowi: „Aby pojedynczy dekret mógł zostać wykonany, musi zostać ogłoszony w formie dokumentu zgodnego z normami prawa”. (6) Tak się jednak nigdy nie stało. (7) Jeśli Paweł VI rzeczywiście zatwierdził zawiadomienie z 1974 roku, to potwierdził jedynie stanowisko „non constat de supernaturalitate”, które ze swej natury nie jest ostateczną decyzją, której nie można zmienić.
Samo zawiadomienie KNW z 1974 r. również nie uniemożliwia dalszych działań, ponieważ było to wyraźnie stwierdzenie „non constat”. Oryginalny tekst włoski mówi, że nadprzyrodzony charakter objawień w Amsterdamie nie został ustalony (non constava della soprannaturalitŕ delle apparizioni). (8) Odpowiada to łacińskiemu „non constat de supernaturalitate”, co oznacza, że nadprzyrodzony charakter nie jest w chwili obecnej oczywisty czy też ustalony. Tłumaczenie niemieckie, opublikowane na stronie internetowej Watykanu, potwierdza to rozumienie: „Die Übernatürlichkeit der Erscheinungen steht nicht fest” („nadprzyrodzony charakter nie jest pewny”). (9) Ponownie sformułowanie to wskazuje, że nadprzyrodzony charakter objawień nie został jeszcze potwierdzony, co oznacza, że dalszy rozwój sytuacji i dochodzenia są nadal możliwe.
Następnie miały miejsce dalsze zmiany. Notyfikacja KNW z 1974 r. zakazała publicznego kultu „Pani Wszystkich Narodów”. Jednak w 1990 r. i w 1995 r. KNW udzieliła biskupom z Haarlemu wyraźnego pozwolenia na zatwierdzenie publicznego kultu świętej Dziewicy Maryi jako „Pani Wszystkich Narodów” z zastrzeżeniem, że nie należy tego utożsamiać z zatwierdzeniem autentyczności objawień. (10) Zgoda na publiczne oddawanie czci została oficjalnie udzielona przez biskupów Henrikusa Bomersa i Punta w 1996 roku. (11) Z kolei w 2002 roku bp Punt uznał objawienia za nadprzyrodzone. (12) Zgodnie z normami KNW z 1978 roku dotyczącymi prywatnych objawień, lokalny biskup ponosi główną odpowiedzialność „za rozeznanie domniemanych objawień”. (13) W ten sposób bp Punt działał w 2002 roku w pełnej zgodności z tymi normami. Ponadto zawiadomienie KNW z 1974 roku nie uniemożliwiało biskupowi Puntowi wydania orzeczenia na korzyść nadprzyrodzonego charakteru objawień w Amsterdamie. Orzeczenie z 1974 roku „non constat de supernaturalitate” ze swej natury nie było ani ostateczne, ani definitywne. KNW nie potwierdziła zatwierdzenia autentyczności objawień przez biskupa w 2002 roku i nadal podtrzymuje stanowisko „non constat”. KNW nie unieważniła jednak stanowiska lokalnego biskupa nowym dochodzeniem lub argumentacją. Rodzi się zatem pytanie, czy kolejny biskup może, z własnej inicjatywy, unieważnić formalne zatwierdzenie dokonane przez swojego poprzednika. Kolejny biskup może oczywiście podjąć działania dyscyplinarne inne niż jego poprzednik.
Dokąd to wszystko nas teraz prowadzi? Środki dyscyplinarne biskupa Hendriksa muszą być przestrzegane w posłuszeństwie, dopóki DNW podtrzymuje swoje stanowisko non constat w sprawie objawień w Amsterdamie. Historia pokazuje jednak, że nawet zdecydowanie negatywne stanowiska mogą z czasem zostać całkowicie zmienione przez Stolicę Apostolską – tak jak miało to miejsce w przypadku objawień Miłosierdzia Bożego św. Faustyny. (14) Jeśli objawienia Idzie Peerdeman w Amsterdamie miały rzeczywiście charakter nadprzyrodzony, osoby oddane Pani Wszystkich Narodów mogą mieć pewność, że w przyszłości objawienia te zostaną uznane przez Stolicę Apostolską.
Istota tego nabożeństwa ma dwa wymiary. Po pierwsze, jest to modlitwa o zesłanie Ducha Świętego na nasz zraniony świat. Nadal wolno jest nam modlić się modlitwą Pani Wszystkich Narodów, prywatnie i publicznie. Po drugie, nabożeństwo obejmuje ufność co do obietnicy Matki Bożej, że jeśli Kościół będzie czcił Ją – zwłaszcza w sformułowaniu dogmatycznym – z całą wielkością, jaką Pan obdarzył Ją jako Współodkupicielkę, Pośredniczkę i Orędowniczkę, wówczas Bóg pozwoli Jej ocalić świat przed wielką globalną katastrofą. Nadal możemy czcić Matkę Bożą jako Współodkupicielkę i Pośredniczkę, ponieważ tytuły te są integralną i od dawna istniejącą częścią tradycji katolickiej. (15) Musimy jednak – w posłuszeństwie DNW – unikać kojarzenia tych tytułów z uznaniem nadprzyrodzonego charakteru objawień w Amsterdamie.
Ludzkość znajduje się obecnie w okresie wielkiego kryzysu. Walka między smokiem a „niewiastą obleczoną w słońce” trwa również w naszych czasach. Nadszedł czas, aby zwrócić się do Matki Bożej o jej potężne macierzyńskie wstawiennictwo za Kościół i cały świat.
30 października 2023
Przypisy
(1) Wyjaśnienie biskupa Hendriksa wraz z wytłumaczeniem i słowem pasterskim można znaleźć w archiwach wiadomości diecezji Haarlem-Amsterdam - patrz tutaj
(2) Oświadczenie biskupa Punta z 31 maja 2002 r. jest dostępne tutaj
(3) Notyfikację Kongregacji Nauki Wiary z 1974 r. można znaleźć w oryginale włoskim oraz w różnych tłumaczeniach na stronie internetowej Watykanu - patrz tutaj
(4) Zgodnie z konstytucją apostolską Jana Pawła II „Pastor Bonus” (28 czerwca 1988 r.), Kongregacja Nauki Wiary działa z wrodzoną zależnością od Papieża (nr 8). Niektóre orzeczenia Kongregacji Nauki Wiary (Świętego Oficjum) wyraźnie wspominają jednak o aprobacie papieskiej, jak np. Dekret Świętego Oficjum z 24 lipca 1951 r. dotyczący domniemanych objawień w Heroldsbach w Niemczech. Zob. Acta Apostolicae Sedis 44 (1951) 561–562.
(5) Link do wywiadu można znaleźć tutaj
(6) Kodeks z 1983 roku jest dostępny tutaj
(7) Pierwsza publiczna wzmianka o zatwierdzeniu przez Pawła VI notyfikacji Kongregacji Nauki Wiary z 1974 roku pojawia się w przypisie do artykułu z 2010 roku opublikowanego przez ks. prałata Charlesa J. Sciclunę, obecnie arcybiskupa Malty i sekretarza pomocniczego Kongregacji Nauki Wiary. Chociaż ks. prałat Scicluna był urzędnikiem Kongregacji Nauki Wiary w 2010 roku, jego odniesienie do zatwierdzenia przez Pawła VI w 1974 roku notyfikacji Kongregacji Nauki Wiary w Amsterdamie nie było oficjalnym ogłoszeniem Kongregacji. Zobacz Charles J. Scicluna, „Orientamenti Dottrinali e Competenze del Vescovo Diocesano e della Congregazione per la Dottrina della Fede nel Discernimento delle Apparizioni Mariane” w Apparitiones Beatae Mariae Virginis in Historia. Fide, Theologiae: Acta Congressus Mariologici=Mariani Internationalis in Civitate Lourdes Anno 2008 Celebrati (Cittŕ del Watykańskie: Pontificia Academia Mariana Internationalis, 2010), s. 25. 355, przypis 3. W artykule tym ks. Scicluna błędnie określa wyrok Kongregacji Nauki Wiary z 1974 roku jako „constat de non supernaturalitate” (ustalono, że nie ma on charakteru nadprzyrodzonego). W artykule opublikowanym dwa lata później, ks. prałat Scicluna słusznie określa wyrok Kongregacji Nauki Wiary z 1974 roku jako „non constat de supernaturalitate” (nie ustalono, że ma on charakter nadprzyrodzony). Zob. „Criteri e norme della Congregazione per la Dottrina della Fede nel requireimento delle apparizioni mariane” Marianum LXXIV (2012), s. 271, przypis 108.
(8) Pierwotnym językiem powiadomienia był język włoski, ponieważ widnieje on w języku włoskim jako Dokument 64 w Enchiridion Watykańskie Uzupełnienie 1. Documenti Ufficiali della Santa Sede Omissa 1962–1987: Testo ufficiale e Versione italiana (Bologna: Edizioni Dehoninane: 1990) 493–495.
(9) Niemieckie tłumaczenie można znaleźć na stronie internetowej Watykanu w sekcji poświęconej Kurii Rzymskiej - patrz tutaj
(10) 15 września 2020 r. bp Punt przedstawił przegląd wydarzeń związanych z objawieniami i nabożeństwami w Amsterdamie. Przegląd ten jest dostępny tutaj
(11) Zobacz tutaj
(12) Oświadczenie biskupa Punta z 31 maja 2002 r. jest dostępne tutaj
(13) Zob. punkt III.1 tych norm, które są dostępne na stronie internetowej Watykanu - patrz tutaj
(14) Zob. notyfikację Kongregacji Nauki Wiary z 15 kwietnia 1978 r. dotyczącą nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego s. Faustyny Kowalskiej - patrz tutaj
(15) Te trzy tytuły zostały w istocie użyte przez biskupów Holandii w liście pasterskim z 1943 r. Zob. Mark Miravalle, „Cała prawda o Maryi, ekumenizmie i roku 2000” w: Maryja, Współodkupicielka, Pośredniczka, Orędowniczka: Podstawy Teologiczne II (Santa Barbara, Kalifornia: Queenship Publishing, 1996), s. 46. Zob. również Mark Miravalle, „Z Jezusem – Dzieje Maryi Współodkupicielki” (Goleta, Kalifornia: Queenship Publishing, 2003).