PANI WSZYSTKICH NARODÓW I KOŚCIÓŁ
Odpowiadając na liczne prośby poprosiliśmy emerytowanego biskupa Josepha Punta o krótkie podsumowanie ewolucji stanowiska Kościoła w sprawie objawień Najświętszej Maryi Panny jako „Pani Wszystkich Narodów” lub „Matki Wszystkich Narodów” (Amsterdam 1945–1959):
Kościół i „Pani Wszystkich Narodów” mają długą wspólną historię, zarówno na poziomie diecezjalnym, jak i na poziomie Kościoła powszechnego. Zaczęła się ona ponad 70 lat temu. Podobnie jak większość moich poprzedników, tak ja również bardzo dobrze znałem wizjonerkę. Była ona całkowicie godna zaufania i bardzo praktyczna. Wszystkie jej wizje miały miejsce w obecności innych osób i zostały przez nie spisane. Jako biskupi mamy obowiązek „rozpoznawać duchy”, oddzielać „ziarno od plew”, ale także „trzymać się tego, co dobre”. Nie jestem w stanie opisać szczegółowo 70 lat historii, ale postaram się wyjaśnić główne etapy tego rozwoju.
W 1956 roku pierwszy lokalny biskup, Johannes Huibers, zezwolił na prywatne szerzenie tytułu, wizerunku i modlitwy Matki Bożej jako Pani Wszystkich Narodów, ale zakazał jednocześnie publicznego szerzenia. Było to oparte na opinii komisji diecezjalnej, która nie była jeszcze w stanie ustalić nadprzyrodzonego pochodzenia objawień. Poza tym objawienia nadal trwały. W 1957 roku Rzym potwierdził środki dyscyplinarne biskupa miejsca, dodając, że nie wyklucza pojawienia się nowych informacji w przyszłości. Po przejściu na emeryturę (1960) bp Huibers był coraz bardziej przekonany o autentyczności objawień, co znalazło wyraz w listach do jego następcy i do Rzymu, a także w innych udokumentowanych świadectwach.
W 1967 roku ówczesny biskup Haarlemu, Theodorus Zwartkruis, na prośbę wielu wiernych i po konsultacji z Kongregacją Nauki Wiary, postanowił ponownie otworzyć sprawę. Nowa komisja diecezjalna nie była w stanie wysnuć jednoznacznych wniosków, ale skłaniała się ku przypisaniu naturalnego pochodzenia tym wydarzeniom. Niemniej jednak zaleciła udzielenie zgody na publiczny kult.
W 1974 roku Kongregacja Nauki Wiary nie stwierdziła, że objawienia są fałszywe, ale sprecyzowała, że nadal obowiązuje stanowisko „non constat de supernaturalitate” i w oficjalnym postanowieniu potwierdziła zakaz publicznego kultu wydany w 1956 roku przez biskupa Huibersa.
W 1973 roku nastąpił nieoczekiwany rozwój wydarzeń. Siostry z klasztoru adoracji eucharystycznej w Akita w Japonii zamówiły drewnianą figurę na wzór przedstawionej na obrazie Matki Bożej jako Pani Wszystkich Narodów i codziennie odmawiały amsterdamską modlitwę. W lipcu 1973 roku siostra Agnes Sasagawa usłyszała piękny głos dochodzący z figury Pani Wszystkich Narodów, przekazujący orędzia. Ponadto przy figurze miały miejsce uzdrowienia, łzy i inne cudowne zdarzenia, pięć razy w obecności samego biskupa. Po szeroko zakrojonych badaniach naukowych, przeprowadzonych przez Uniwersytet w Akita, lokalny biskup John Shojiro Ito 22 kwietnia 1984 r. zatwierdził „nadprzyrodzony charakter tych wydarzeń”. Następnie udał się z pielgrzymką do Amsterdamu, a krótko przed śmiercią (28 lutego 1989 r.) napisał list do biskupa Haarlem, w którym potwierdził, że uznał wydarzenia w Akita, mające związek z figurą Pani Wszystkich Narodów, za nadprzyrodzone. Ponadto istnieje również głęboki związek Matki Bożej jako Pani Wszystkich Narodów z Najświętszym Sakramentem, zarówno w Akita, jak i w Amsterdamie.
W 1984 roku Rzym zmienił swoje stanowisko w sprawie Amsterdamu. Kongregacja Nauki Wiary doradziła ówczesnemu biskupowi miejsca, Henricusowi Bomersowi, rozważenie wprowadzenia rozróżnienia między tytułem a objawieniami, wyrażając przy tym skłonność do uznania tytułu. W kolejnych latach trwa korespondencja między biskupem lokalnym a Kongregacją na temat możliwości wprowadzenia takiego rozróżnienia. 6 kwietnia 1990 roku Kongregacja stwierdziła na piśmie, że „biskup Haarlemu powinien sam ocenić celowość” takiego rozwiązania.
W 1995 roku zostałem mianowany biskupem pomocniczym Haarlemu. Podczas mojej wizyty w Kongregacji Nauki Wiary - w październiku 1995 r. jej prefekt, kardynał Joseph Ratzinger, poruszył kwestię kultu Matki Bożej jako Pani Wszystkich Narodów i zapytał mnie o opinię na ten temat. Odpowiedziałem, że jestem za zezwoleniem na publiczny kult, nie wydając jeszcze opinii na temat autentyczności, ale czekając na dalszy rozwój sytuacji. Prefekt wyraził zgodę na takie rozwiązanie.
31 maja 1996 r. bp H. Bomers wraz ze mną, jako jego biskupem pomocniczym, wydał dekret w którym zezwoliliśmy na publiczne czczenie Matki Bozej pod tytulem „Pani Wszystkich Narodów” pozostawiając kwestię autentyczności objawień sumieniu wiernych. Nabożeństwo to szybko się rozpowszechniło.
W 2002 roku, pełniąc nadal obowiązki nowego biskupa Haarlemu, musiałem zająć stanowisko w sprawie objawień w Amsterdamie. Już od kilku lat spotykałem się z wieloma prośbami ze strony biskupów i wiernych o wyjaśnienie ich autentyczności, również w świetle zatwierdzenia objawień w Akita. Poprosiłem kilku teologów i psychologów o ponowne przeanalizowanie wszystkich dostępnych materiałów. Na podstawie ich pozytywnej opinii oraz w ramach moich obowiązków, jako lokalnego biskupa, zatwierdziłem objawienia jako „w istocie pochodzące z nadprzyrodzonego źródła”. W liście pasterskim dodałem, że zatwierdzenie nie oznacza gwarancji co do każdego słowa lub obrazu, ponieważ zawsze pozostaje wpływ czynnika ludzkiego. Przypomniałem również, że prywatne objawienia, nawet uznane za autentyczne, „nie wiążą sumienia wiernych”.
W 2005 roku Rzym zażądał niewielkiej zmiany w modlitwie przekazanej w Orędziach. Ostatnie zdanie modlitwy brzmiało: „Niechaj Pani Wszystkich Narodów, która kiedyś była Maryją, stanie się naszą Orędowniczką. Amen”. Przy tym rzeczą oczywistą jest, że Najświętsza Maryja Panna zachowuje swoje imię „Maryja”. Jest ono używane we wszystkich orędziach. W rzeczywistości Matka Boża przedstawia się słowami: „Jestem Panią, Maryją, Matką Wszystkich Narodów”. Oznacza to, że ta pokorna młoda kobieta, Maryja z Nazaretu, została wybrana i wyniesiona przez Pana, aby stać się, jak nazywa Ją św. Jan Paweł II, „Matką całej ludzkości” i „Matką wszystkich narodów”. Aby jednak uniknąć nieporozumień i w posłuszeństwie, klauzula ta (red. „która kiedyś była Maryją”) została zmieniona. Obecna klauzula brzmi: „Święta Dziewica Maryja".
Nabożeństwo do Pani Wszystkich Narodów rozprzestrzeniło się na cały świat i obecnie popierają je setki biskupów i kardynałów. Przy tym modlitwa Pani Wszystkich Narodów została przetłumaczona prawie że na wszystkie języki świata. Pierwsze zdanie modlitwy brzmi: „Panie Jezu Chryste, Synu Ojca, ześlij teraz Ducha Twego na ziemię”, ze szczególnym naciskiem na słowo „teraz”. Nasz świat potrzebuje obecnie Ducha Świętego bardziej aniżeli kiedykolwiek. Przy tym jeśli czcimy Maryję w pełni wielkości, jaką obdarzył Ją Pan, to Ona może w pełni urzeczywistnić swoje matczyne panowanie nad sercem Swojego Syna i wyprosić dla nas nowe zesłanie Ducha Świętego na nasz zraniony świat. I to jest istota tego nabożeństwa. Dlatego miliony ludzi modlą się na różańcu i odmawiają Jej modlitwę.
Podczas Dnia Modlitwy Pani Wszystkich Narodów w Niemczech w 2019 roku z radością przyjęliśmy przesłanie z pozdrowieniami i błogosławieństwem w imieniu papieża Franciszka.
Jozef Marianus Punt
Emerytowany biskup diecezji Haarlem-Amsterdam
15 września 2020 r.